بالاخره سفر شروع شد, با انتظاری طولانی در فرودگاه امام! اصولا تکنولوژی در کشورهای جهان سوم بگویم یا در حال توسعه, به هر حال منظور کشور خودمان است, مقوله ای مبهم و گیج کننده است. چیزی است بینابین خوب و بد, نه راه گریزی از آن داری, و نه با آن راحتی. چطور بگویم, مثل کفشی سوراخ است در بیابان پر از خار! نه درآوردنش ممکن است و نه پایت راحت! با تغییر ساعت تمام سیستم کامپیوتری کانترهای صدور کارت پرواز به هم ریخته و مرتب سیستم ها هنگ می کرد و به قول خودشان می پرید بیرون. لابد ادمین های محترم یادشان رفته که کلاینت ها را با سرورها همزمان کنند! به هر حال با کلی معطلی در پشت کانترهای صدور کارت, بالاخره سیستم راه افتاد و اکنون در بخش کافه فرودگاه منتظر پرواز هستم. لااقل این اینترنت بی سیم رایگان را باید منصفانه بگویم خیلی خوب است, الان در بیشتر فرودگاههای دنیا استفاده از اینترنت مستلزم پرداخت هزینه است. سرعتش هم بدک نیست و برای این فرودگاه برهوت واقعا یک نعمتی است. منتظر خبرهای لحظه به لحظه من باشید. البته این لحظه ها به دسترسی به اینترنت بستگی دارد!

درست در زمانی که شاید خیلی‌ها فکر می‌کردند، تحولات بزرگ در دنیای دیجیتال در حال فروکش کردن است، با نزدیک شدن به فتوکینای 2008 و در آخرین روزهای طلایی برای سازندگان تجهیزات عکاسی، عرضه محصولاتی با امکانات هیجان‌انگیز، التهاب جدیدی را به این بازار تزریق کرده است.

تازه‌ترین این اخبار هیجانی، عرضه Canon 5D MarkII با سنسور فول فریم  21 مگاپیکسلی، نمایش زنده تصویر در نمایشگر و قابلیت فیلم‌برداری فول HD با کیفیت 1080 و  30 فریم در ثانیه  و ایزو تا 25600  و یک دوجین امکانات دیگر است که امروز نقل محفل فروم‌های عکاسی شده است.

چند روز پیش نیز نیکون با عرضه D90  با رزولوشن 12.9 مگاپیکسل و نمایش زنده تصویر و نیز فیلم‌برداری HD با کیفیت 720 و 24 فریم بر ثانیه، نام دوربین خود را به عنوان اولین DSLR  دنیا که قابلیت فیلمبرداری دارد، در اذهان ثبت کرد.

پاناسونیک هم با عرضه G1، اولین دوربین مبتنی بر فرمت سه چهارم میکرو را معرفی کرد که به نوبه خود تحولی در ساخت دوربین‌های دیجیتال محسوب می‌شود و می‌تواند جوابگوی علاقمندانی باشد که همیشه دلتنگ دوربین‌های رنج فایندر فیلمی با بدنه‌های ظریف، و لنزهای کوتاه و سبک بودند.

در عرصه دوربین‌های کامپکت نیز بر خلاف تصور، اتفاقاتی - هر چند کمی کند ـ  در حال وقوع است. عرضه دوربین‌های با دامنه زوم بالا، سرعتهای عکاسی بالا و قابلیت‌های مختلف، هیچ شکی برای خرید یک کامپکت به عنوان دوربین همراه همیشگی برای حرفه‌ایها باقی نگذاشته است.

عرضه کانن SX1 با زوم 20 و دامنه فاصله کانونی 28-560 با کیفیت فیلمبرداری فول HD و سرعت عکاسی پیاپی 4 فریم بر ثانیه، از جمله این اتفاقات جالب در دنیای کامپکت‌ها است.

همچنین کاسیو نیز دوربینی به نام EX-FH20 معرفی کرده است که می‌تواند با سرعت 40 فریم بر ثانیه با رزولوشن 7.1 مگاپیکسل عکاسی کند و جالب اینکه با سرعت 1000 فریم بر ثانیه فیلمبرداری کند.

این‌ها نمونه‌هایی فقط در زمینه دوربین‌های مرسوم عکاسی است. جالب است بدانید که در زمینه‌های دیگر مانند لنز، تجهیزات جانبی، نرم‌افزارها، چاپ و ... نیز با همین سرعت تغییرات در حال شکل‌گیری است.

نمی‌توان تصور کرد که تا فتوکینای 2010 چه اتفاقات دیگری قرار است بیفتد. ولی این تکنولوژی هنوز در ابتدای راهی طولانی است و در حال شتابگیری وحشتناکی است که تصور آن سرگیجه‌آور است.

 فتوکینا 2008 تا چند روز دیگر، یعنی دقیقا دوم مهرماه 87 افتتاح می‌شود و به مدت 5 روز، تا هفتم مهرماه ادامه خواهد داشت. برنامه‌ریزی سایت برای حضور م­ن در نمایشگاه امسال، بهانه‌ای شد تا برای انتشار اخبار غیر رسمی‌تر و به نوعی شرح سفر ، خاطرات یا برداشت‌های شخصی از ماوقع، به فکر تاسیس یک وبلاگ بیفتم.  (همینجا تا رد نشدیم از علیرضا نیک‌نژاد عزیز بابت همه زحمت‌هایش برای هماهنگی، تهیه بلیط و سایر کارهایی که برای حضور من در نمایشگاه امسال انجام داده، تشکر می کنم).

در طول سفر به امید خدا، سعی خواهم کرد عکسها و نوشته‌های بیشتری، نسبت به اخبار رسمی که در سایت منتشر می‌کنم، در این بخش قرار دهم، نوعا مطالبی خودمانی‌تر و عکسهایی که شاید بیشتر جنبه توریستی یا اجتماعی و ... داشته باشد، به هر حال هر چیزی به غیر از خبری.

نمی‌دانم دقیقا آخرین باری  که یک مطلب وبلاگی نوشتم کی بود. ولی تقریبا مصادف بود با فعالیت من در سایت عکاسی در اواسط سال 82، و انتقال مطالب وبلاگ "دوربین دیجیتال +" از "پرشین بلاگ"  به این سایت و شکل گرفتن بخش دوربین دیجیتال + در سایت عکاسی که حالا جزئی از بخش مقالات + سایت است. بعد از این کوچ، دیگر مطالبی که اینجا منتشر می‌شد، شکل وبلاگی خود را از دست داد و رسمی‌تر شد و من همیشه دلم برای آن حال و هوای خودمانی تنگ بود. به هر حال بعد از چند سال، فتوکینای امسال بهانه‌ای شد تا فعلا وبلاگی آغاز شود، و کسی چه می‌داند شاید ادامه یابد یا شاید بعد از فتوکینا تا فتوکینا مانندی دیگر، تعطیل شود؟! ولی من خودم دوست دارم ادامه یابد تا چه پیش آید!

­