شاید در این زمستان بی رمق و پردود، رویای بهار، یک فانتزی نه چندان واقعی و لوس باشد! ولی حداقل برای وبلاگ نویسی که مدتی است فرصتو سوژه بروز کردن وبلاگش را ندارد، دیدن چنین رویاهایی مباح است! اما با نوشتن همین دو خط، سوژه جدید که همان دود و دم این روزهای تهران است به دست آمد! همین است که می گویند از تو حرکت، از خدا برکت!

برای دیدن عمق فاجعه هوای تهران نیازی به عکس‌هایی زشت و چندش آور نیست. تهرانیها که دارند با اعماق وجودشان آن را حس می‌کنند، و غیر تهرانیها هم، خوش بحالشان که از آن بدورند. اما باید چکار کرد؟! متولی این قضیه کیست؟ راه چاره چیست؟

جواب همه اینها فکر می‌کنم آنقدر واضح و روشن است که هر کودک ناآزموده هم می‌داند! اما مشکل در کجاست که این همه فکر و راه حل، به عمل نمی‌رسد؟ به نظر من، همه دردهای ما یک علت دارد. آن یک علت هم این است که ما (و علی‌الخصوص مسئولین ما که بخشی از مایند) فکر می‌کنیم یا بهتر بگوییم، باور داریم که ما (بخصوص در این دو سه دهه اخیر) برترین، بی عیب‌ترین، رستگارترین، موفق‌ترین، با هوش‌ترین، سریعترین، و "هر‌چه خوبی‌ترین دیگر" دنیا هستیم و غیر از ما، که بی‌صبرانه پشت درهای بهشت منتظر وصول جواز ورودیم و نیکان دنیا آنطرف در، مشتاقانه ورود ما را انتظار می‌کشند، بقیه دنیا با کله در حال سقوط به اسفل السافلین جهمند و ... و با این وجود، اصلا ما مشکلی نداریم که نیاز به حل داشته باشیم. کدام مشکل! همه اینها هم توهمات و شایعات و القائات عناصر ناجور است. همه چیز رو به راه است.خدا را شکر. یک نگاهی به این عراق و افغانستان بیندازید ...

****

اصلا بیخیال، آلودگی هوا بر خلقیات آدم هم تاثیر می گذارد و شاید بعضی وقتها ناخودآگاهانه یک حرفهای حقی هم بزند. شما ببخشید... برگردیم به همان عکس بالا. اون عکس ادیت شده این پایینی است. دینامیک رنجش را حال می‌کنید!